Do bische platt
Abendbrotforscher un Debbischklobber-Experde
De Paul hat mi’m Koppschiddele gaa nimmie uffgehört: Als wär des de Unnergang vum Abendland un seiner Kuldur! Iwwer was reecht de dich dann jetzat widder uff, hat de Bruno, unser Wert, gefroot un es nächschde Feierowendschöppche gezappt. Ei iwwer die Dummschwätzer, die in de Krimmele suche, ob se net irschend e Unsinn entdecke, iwwer denne se schreibe kenne. Do nennt sich e Professorin doch tatsächlich „Abendbrotforscherin“ un hat rausgefunn, dass unser traditionelles Abendbrot aus de Mode komm is. Wann ich des schunn hör: Abendbrot. Vielleicht saan so die vornehme Pinkel in Hambursch, bei uns heeßt des Owendesse, basda. Ei Paul, hab ich ne beruhischd, des Frääche mennt doch bloß, dass mer owens nimmie wie frieher e paar Scheiwe Brod mit Lewwerworschd un Handkäs esst wie frieher, sunnern sich e warmes Esse kocht.
Un do is doch was dran, odder? Ja unn, hat de Paul gekrisch, muss mer deshalb so e Werrwese drum mache? Muss dann jeder Mickeforz heitsedaas so wischdisch genumm werre, dass mer gleich e Philosophie drauß macht! Jeder Faulenzer, der sich vor enner ehrliche Arwed scheit, nennt sich Experde un Sachveschdännischer. Dass ich net lach!
Bloß e korzie Middaaspaus
Ei es is jo schunn intressant, dass sich die Essgewohnheide mit de Generatione ännere, hat de Bruno gemennt. Heit mache die Leit halt bloß noch e korzie Middaaspaus, do rendiert sich es Koche net, un sie schbachdele dodefor owens in aller Gemiedsruh. Dass es dodefor kee Beleeschde meh gebt, aller, des is halt mol so.
Mei Muddie hat iwwrischens ah als noch owens ebbes Warmes uff de Disch gebrung, is mir ingefall, wann se nämlich die Reschde vum Middaa uffgewärmt hat, und des hat immer besunnersch guud geschmeckt. Un alles hat sei Ordnung gehat: Um Verdel noh sechs bin ich mit de Milchkann zum Bauer Bradfisch geschickt worr, un ball dennoh hammer dann all hungrisch am Disch gehockt.
Milchkanne gebt’s heit ah nimmie
Siehners, hat de Paul gemennt, un die Milchkann gebt’s heit ah nimmie, wie so vieles aus unsrer Kindheet. Do fallt mir de Debbischklobber in, hat de Bruno gesaat, denne vemiss ich awwer mol gaanet, weil ich dodemit vun meim Vadder als vun denne kriet hab, wo nix koschde, un des net se knapp. Awwa dodefor fehlt halt heit ah die Debbischschdang im Hof, hat de Paul gesaat, was hann mir do dran geturnt, un ich hab eich stracke Dummbeidel die Riesdefelsch vorgemmacht, gell, un fuffzisch Klimmziech dezu. Jo, mi’m Maul, hab ich ne gebremst. Aller, hat er klenn beigebb, awwer do simmer uns doch eenisch: Dass es heit kee Milchkann un keh Debbischklobber gebt, dodraus muss mer doch kee Wisseschaft mache. Ei weseweje dann net, hab ich vorgeschlaa, du bisch jetzat unser Milchkanneforscher un de Bruno de Debbischklobber-Experde.