Do bische Platt RHEINPFALZ Plus Artikel Die Krähevöschel in de Allee sinn uns ähnlich

De Hitchcock hat e ganzer Film iwwer „die Vöchel“ gedreht.
De Hitchcock hat e ganzer Film iwwer »die Vöchel« gedreht.

Heute ehrt unser Mundart-Autor Wolfgang Ohler die Saatkrähen in der Allee mit einem Gedicht.

Saat ennie Kräh zu de anner: Du Saatkräh! Saat die anner Kräh: Saatkräh saat mer net! Aller, jetzat schiddele net glei de Kopp. mer werd doch mol e Kalauer mache derfe. Jo, ich weeß, zur Zeid siehe mir in Zweebricke des Thema Saatkräh so ernschd wie de Kriesch un“s Corona, seit die Krähe in de Allee widder es Kommando hann. Debei sinn mir vor allem desweje so sauer uff die Viehcher, weil se uns Mensche so ähnlich sinn: Sie mache Krach un Dreck un losse sich net impfe. Aller, des dauert jetzat noch zeh Woche, dann simmer se fer desjohr widder los, un des halle mer aus. Die Welt gehört halt net uns alleen, mir sinn nur e klenner Deel vun de Schöpfung.

Un die Kräh war schunn immer e ganz besunnerer Vochel. De ald Odin hat zwee vun dere Sort uff seine Schuldere sitze gehat, de Hugin un de Munin. De Kaiser Barbarossa guckt heit noch ab un zu aus seim Bersch eraus, ob se noch flieje. In de Märcher schbiele se e Roll un ah in de Kunschd: De Edgar Allan Poe hat e Gedicht driwwer geschribb, de Lafontaine e Fabel iwwer de Rab un de Fuchs, de Hitchcock e ganzer Film iwwer „die Vöchel“ gedreht. Sie sinn intellischend, schreibe kee Leserbriefe, mer kann se sogar zum Redde abrichde. Mei Lieblingsdichder, de Wilhelm Busch, hat ne mit seim Rab Huckebein e Denkmal gesetzt. De Huck is uns do noch e bissje ähnlicher, weil er ah de Wein sauft. Zu Ehre vun denne zwee, em Wilhelm un seim Huckebein, hab ich e Gedichtche geschribb:

De Huck, der steht

uff eenem Been,

er schlooft ganz dief

un dräämt so scheen

vun fedder Worschd

un feinem Kä-...

Do werd er wach,

es Been duud weh.

Er wechselt schnell

uff“s annere,

sinkt glei serick

in Schloof un Ruh,

dräämt sich zum Kä-

des -se dezu.

Jetzat schiddele net schunn widder de Kopp! Mit e bissje Humor kommt mer ah mit de Viehcher in de Allee serecht.

Un so will ich zum Schluss e Vorschlaach mache, wie mer verhinnere könne, dass uns beim Schbaziergang am Schwarzbach ebbes uff de Kopp fallt. Mir stelle drowwe an de Kerch un drunne an de Schließ Schermschdänner hin mit jeweils e Dutzend odder meh Sunnescherme. Mit so“m Scherm simmer vor dem Kräheschiss in Sicherheit un schdelle ne anschließend widder in de Schdänner serick.

Jetzat muss sich noch jemande finne, der morjens die Scherme hinschdellt un se owens forträmd, demit se iwwer Nacht kee Been krien. Also ich dääd denne Job an de Schließ iwwernemme, und drowwe an de Kerch kennt sich de Parre nitzlich mache.

x