Ich mään jo blooß
En Dschäntelmänn, en griene Tee un viel zu wennich Bier
Es war en Kurzausfluuch iwwers Woche-End un unser Kläägrupp aus vier Persone isch nooch’m Museum un vorm Iddaljeener noch in emme klenne Café geland’t. Miede Fieß un Luscht uff e klännes Bier – odder im Fall vun meine Mitbewohnerin Luscht uff e Tass Tee. Dodezu kumm ich noch.
Dass in dem Café Selbschtbedienung war, hot de Begeischderung känn Abbruch geduu, im Gechedääl. An un fer sich hett mei Sozialisation als echter Dschäntelmänn es mir sogar die allergreescht Frääd sei losse, ganz selbschtverständlich de Gang an die Thek aazutrete; zwää Bier un en Kapputschino kann ich mir merke. Allerdings hot es vierte Mitglied vun de Grupp, wie erwähnt, jo gern e Tass Tee hawwe wolle. E Tass griener Tee, känn Mattscha, am beschte en Sencha aus Japan, wann’s sei muss en Gunpowder, ohne Teebeitel mit Mikroplaschdigg un serviert mit 70 bis 72 Grad Schanktemperatur in emme Behältnis mit emme Fassungsvermeeche vun maximal 125 Zentimeter Kubik.
Ich hab meine Mitbewohnerin dodruffhie signalisiert, dass de Dschäntelmänn ihre in dem Fall emol ausnahmsweis de Vortritt losse muss, was de Gang an die Selbs chtbedienungsthek aageht, weil ich mir des alles a) nit merke kann un b) sowieso nit richdich mache deed. Un was soll ich saache? Mei Mitbewohnerin steht uff, ohne viel Worte un mit emme fer sie ziemlich moderate Zucke vun de Aachebrau (mir waren jo zu viert). Dann dabbt se devu – un taucht 20 Minutte lang nimmi uff.
Des klänne Bier isch in meine Vorstellung immer greeßer worre un mein Mund immer trockener. Irchendwann hawwich mir ausgemolt, wie se e Bierfässel vor mich uff de Disch stellen mit emme Zappe fer zum die Zung Draahänge.
Was dann werklich um die Eck kumme isch, war mei Mitbewohnerin mit enre Poschtkart, emme Esel aus Filz un zwää bunte Kiehlschrankmagnete. Es war so e Café mit Kruhschtlade fer die Touris. Sie hot g’strahlt un den Kram uff de Disch gelecht. Dann hot se sich an die Stirn gelangt.
„Mensch, die Getränke!“
Sie hot uff’m Fuß kehrtgemacht – direkt in de Raum mit de Puzzles un em Honig. Des hämmer awwer erscht viel schbeeder erfahre un ach gar nimmi richdich mitgriecht. De Fred un ich hänn do schunn die Kiehlschrankmagnete blankgenuckelt g’hatt. Nit zu empfehle iwwrichens, so als Tipp in de Faschtezeit. Ich mään jo blooß.
Der Autor
Michael Konrad ist bei der RHEINPFALZ am SONNTAG der Mann für die Pfalz und alles Pfälzische. Mit seiner wöchentlichen Dialektkolumne „Ich mään jo blooß“ und der Mitmachserie „Saach blooß“ über Pfälzer Begriffe und Redensarten schafft er Raum für die Sprache der Pfälzerinnen und Pfälzer. Die Leser können ihn damit immer